hoofdrolspeler zijn

Iedereen beleeft zijn eigen werkelijkheid

Mensen denken vaak dat wanneer we hetzelfde meemaken, we het ook hetzelfde ervaren. Maar zo werkt het eigenlijk niet. Ieder mens is anders afgestemd. Mensen zijn afgestemd op hun eigen binnenwereld en op hoe zij het leven op dat moment horen te beleven.

Daardoor kan exact dezelfde situatie bij twee mensen iets totaal anders vanbinnen aanraken of worden beleefd.

Dat zie je overal terug. In relaties, op werk, binnen gezinnen, in vriendschappen en eigenlijk in iedere vorm van verbinding tussen mensen. De één voelt zich gehoord in een gesprek, terwijl de ander juist afstand ervaart. Waar de één behoefte heeft aan duidelijkheid, heeft iemand anders ruimte nodig. Sommige mensen voelen spanning direct opkomen in een situatie, terwijl een ander het pas veel later opmerkt.

We spelen eigenlijk allemaal de hoofdrol in onze eigen film. Dezelfde scène kunnen we anders ervaren. Wat bij ieder heeft het moment een ander ‘doel’. Maar die scènes horen wel bij die persoon. Bij zijn verhaal. Bij wat er op dat moment gezien, gevoeld of beleefd wil worden.

En ik vind het altijd interessant om daarnaar te kijken. Vooral wanneer al die verschillende films samenkomen binnen een gezin, relatie, vriendschap of werkdynamiek. Al die binnenwerelden lopen dan eigenlijk door elkaar heen, en ergens klopt dat ook precies.

Ik geloof dat het leven daarin veel intelligenter is opgebouwd dan wij vaak beseffen. Voor mij is het niet zomaar toeval. Die kleine ontmoetingen, verschuivingen, irritaties, verbindingen en gebeurtenissen lijken allemaal onderdeel van een groter spel van bewustwording.

Hoe iemand afgestemd raakt, is net zo groots. De timing van geboorte en conceptie alleen al vormt een basis. Maar er zijn nog veel meer kleine deurtjes die meedoen in hoe iemand zich ontwikkelt en het leven beleeft. Het oudste kind groeit vaak op in een andere energie dan het jongste kind. Ouders staan anders in het leven, dragen andere verantwoordelijkheden of hebben zich inmiddels ontwikkeld. Alleen dat maakt al dat kinderen, ondanks hetzelfde gezin, een totaal andere beleving kunnen hebben van hun jeugd en van zichzelf.

Maar dat verschil in afstemming zie je niet alleen binnen familiesystemen terug. Je ziet het overal. Op werk kunnen twee collega’s exact hetzelfde gesprek compleet anders ervaren. In relaties kan de één zich heel verbonden voelen, terwijl de ander juist afstand ervaart. In vriendschappen kan iemand zich snel afgewezen voelen, terwijl de ander zich nergens bewust van is. Niet omdat iemand liegt over zijn gevoel, maar omdat ieder systeem informatie anders ontvangt en beleeft.

Volgens mij ontstaat verwarring vooral wanneer mensen zichzelf nog niet helemaal begrijpen. Wanneer iemand nog zoekende is in wat hij voelt, waarom iets raakt of wat eigenlijk van hemzelf is. Dan ontstaat vaak ook een sterke behoefte om via de ander bevestiging te zoeken voor de eigen beleving.

En daar gebeurt nog iets interessants.

Mensen die heel gevoelig zijn, voelen vaak feilloos aan waar de ander zit. Wat iemand nodig heeft. Waar spanning zit. Wat wel of niet werkt. Daardoor gaan ze zich vaak onbewust aanpassen, meebewegen of afstemmen op de ander om verbinding, veiligheid of erkenning te behouden. Eigenlijk zijn ze dan voortdurend bezig met het “lezen” van andere films, terwijl ze hun eigen hoofdrol een beetje vergeten.

En ergens zit daar ook een vorm van manipulatie in. Niet vanuit verkeerdheid, maar vanuit overleving en afstemming. Het systeem probeert grip te houden op verbinding door continu te voelen waar de ander zit.

Daardoor worden gevoelige mensen vaak heel goed in het begrijpen van anderen. Ze ontwikkelen sterke intuïtie, kunnen veel aanvoelen en bewegen makkelijk tussen verschillende energieën en dynamieken. Wat uiteindelijk ook weer bijzondere talenten kan geven.

Maar wanneer iemand te veel bezig blijft met de films van anderen, raakt hij ook steeds verder verwijderd van zijn eigen afstemming.

Dan ben je ergens de verbinding met je eigen hoofdrol kwijtgeraakt. Alsof je bestaansrecht afhankelijk wordt van of jouw gevoel er mag zijn.

En juist daar zie ik ook het verschil tussen verbinding en verstrengeling.

Echte verbinding ontstaat volgens mij pas wanneer iemand bewust wordt van zijn eigen hoofdrol. Van zijn eigen ego, eigen binnenwereld, eigen afstemming en eigen plek in het grotere geheel. Want hoe meer iemand landt in zichzelf, hoe minder hij de buitenwereld nodig heeft om zichzelf te bevestigen.

Dan hoef je niet voortdurend erkenning te zoeken, jezelf aan te passen of anderen tevreden te houden om je waarde te voelen.

Want pleasen is uiteindelijk ook een vorm van zoeken buiten jezelf. Een manier om via de reactie van de ander bevestiging te voelen dat je goed bent, veilig bent of erbij hoort.

En juist daar ontstaat vaak miscommunicatie. Omdat mensen elkaar niet meer echt ontmoeten, maar reageren vanuit behoeftes, aanpassingen, verwachtingen en onbewuste pijnstukken.

Terwijl echte verbinding juist ontstaat wanneer iemand zijn eigen werkelijkheid durft te bewonen. Wanneer iemand zijn eigen hoofdrol werkelijk inneemt.

Dan ontstaat er rust.

Dan hoef je de ander niet meer te veranderen.
Niet meer te redden.
Niet meer mee te trekken in jouw film. Alles mag er zijn. Jij en de ander.

En misschien is dat ook precies waarom we hier op aarde zijn. We komen vanuit een plek van eenheid en heelheid, maar dalen hier af in een werkelijkheid waarin afgescheidenheid ervaren kan worden. Juist zodat we vanuit die individuele ervaring leren verbinden. Met het leven, en met de ander.

Niet door samen te smelten.
Maar door volledig onszelf te worden naast de ander.

Dat iemand kan zeggen:
“Oké, dus zo voelt dat voor jou.”

Zonder het meteen te willen veranderen.

Want we hoeven niet hetzelfde afgestemd te zijn om elkaar toch echt te kunnen ontmoeten. we ontmoeten elkaar graag vanuit heelheid.